آخر هفته است

همسایه مهمونی گرفته.

صدای خندشون تا اینجا میاد. نمیدونم مستن یا نه. ولی صدای خنده دخترا به جیغ و زوزه تبدیل شده.

احساسم چیه؟

دوست دارم بگم از صدای بلند و شادیشون خوشحالم. اما در حالیکه دارم تلاش میکنم تمرکز کنم، باعث خوشحالیم نمیشن.

دروغ چرا

دلم برای مهمونی تنگ شده. همینطور برای از ته دل خندیدن.

برای بار چندم دعوت دوستمو رد کردم. گفتم هر وقت کارمو تموم کنم، با هم یه زمانی رو هماهنگ میکنیم برای مهمونی. گمون نکنم تا ژانویه این اتفاق بیفته.