قدرت، امتیازا و شانسایی که یک خانواده خوب به آدم میده انقدر زیاده که در تمام عمرت تو رو بیمه میکنه.

من خیلی دیدم که خیلیامون به چیزی که هستیم مینازیم، در حالیکه اگه خودمونو با بقیه مقایسه کنیم، بقیه شانس تولد تو خانواده خوب و تحصیل کرده رو نداشتن. در واقع چیزی که ما داریم به صورت پنهانی باهاش پز میدیم اینه: سرمایه فرهنگی.

پدر من از بچگی برام کتاب میخرید، من رو با کانون فکری کودکان و نوجوان اشنا کرده بود. برام سروش کودکان میخرید و یا نرم افزارای آموزشی برام نصب می کرد. شانس من و بقیه آدما که پدرشون بی سواد بودن یکیه ؟ قطعا نه. این سرمایه فرهنگی سیم پیچی مغز رو تغییر می ده یجورایی. نمیخوام بگم ژن و نژاد برتر میسازه. اما تو رو تو مدار موفقیت قرار می ده. با درس خوندن تو مدارس خوب، شانس قبولیت تو دانشگاه خوب میره بالا. با ادمایی روبرو میشی که دایما تو فکر پیشرفت و رشدن. دوستای خوب و سالم پیدا میکنی و همینطور بقیه مراحل زندگیت مثل شغل خوب، ازدواج خوب و ......... یجورایی تضمین میشه. بقیه چی ؟

شاید به اشتباه فکر کنیم اونای دیگه به اندازه کافی تلاش نمیکنن. اما بحث تلاش نیست. بله بدون تلاش نمیشه مثلا دکترا گرفت.(اگه دکترا رو معیار پیشرفت و موفقیت در نظر بگیریم) اما همه اون نیرویی که تو رو تا الان به اون مرحله رسونده نامرئیه. نمیگم با تلاش نمیشه جبران کرد. میشه. اما باید خیلی بیشتر تلاش کرد. باید هم کار کرد که پول دراورد، هم درس خوند، هم با خانواده بدفکر جنگید... هم تسلیم نشد زیر بار فشار زندگی.

من متاسفم بابت این که وضعیت مالی و اجتماعی و فرهنگی خانواده، چیزی که توش نقشی نداشتیم میتونه زندگی ما رو دگرگون کنه. اما همچنان راه برای پیشرفت هست. هیچ قانون و نظریه ای صددرصدی وجود نداره که اگه خانواده ما رو حمایت نکردن بدبخت میشیم.

این پست نتیجه حرفای یکی از دوستانه.